Koty norweskie leśne

Pochodzenie

Pochodzenie tej rasy nie jest dokładnie znane. Jedni mówią, że te koty zostały przywiezione przez krzyżowców, inni że przez wikingów z Wysp Brytyjskich. W latach 70-tych XX wieku ta rasa otrzymała wzorzec i została uznana przez FIFe.

Wygląd

Norweski leśny to duży kot, silnie zbudowany, zaliczany do półdługowłosych. Tylne łapy są dłuższe od przednich co daje dużą zwinność i ułatwia skakanie. Kot norweski posiada dwa rodzaje sierści - wierzchnią dłuższą i krótszy, puszysty podszerstek. Charakterystyczna dla kotów norweskich leśnych jest kryza wokół szyi i "portki" na tylnych nogach. Uszy są podobne do uszu rysia - same uszy natomiast są zasłonięte sierścią. Kocury osiągają 6 do 9 kg, kotki około 5 do 6 kg.

Barwy futra

Kot norweski występuje we wielu odmianach kolorystycznych. Kolor oczu jest zgodny z barwą sierści. Futro norwega prawie wogóle się nie mechaci. Trzeba szczotkować je raz w tygodniu. W okresie linienia oczywiście częściej.

Pożywienie

Wskazana jest dieta złożona z mięsna i urozmaicona rybami.

Kot perski

Jest jedną z najstarszych ras domowych, zaliczaną do długowłosych. Najpopularniejsza rasa kota na świecie.

Długość życia: ok. 13–15 lat

Waga: ok. 2,5–6kg

Ilość kociąt: (przeciętnie) 3–4 

Usposobienie: spokojne i łagodne

Umaszczenie: czarne, niebieskie, kremowe, białe, rude, i wiele innych. Kolor oczu również może być różny.

Budowa: krępa, silne kończyny. Duża i masywna głowa, szeroka, czoło wypukłe, pełne policzki, broda dobrze rozwinięta. Nos mały. Ogon bardzo puszysty. Wewnątrz ucha i między opuszkami palców znajduje się pędzelek sierści. Charakterystyczną cechą persa jest "kryza", którą tworzy dłuższa sierść wokół brody.

Devon rex

Wygląd

Kot o drobnej budowie. Często nazywa się go kosmitą przez wzgląd na wielkie uszy, pokryte delikatną sierścią. Głowa jest krótka i z odstającymi policzkami, mocny podbródek, krótki nos, czoło przechodzi w płaską czaszkę. Oczy szeroko rozstawione. Inaczej niż u innych ras kotów, wąsy są poskręcane, krótkie lub średnie. Devony mają futerko bardzo krótkie i miękkie, występują we wszystkich umaszczeniach. Ciało drobnej budowy, ale mocne, wielkość średnia. Ogon, nogi i szyja są długie i szczupłe.

Odkrycie rasy

Devon Rex jest stosunkowo młodą rasą. Około 1960 roku pojawiła się w Buckfastleigh w hrabstwie Devon rasa kota z rzadkim i pofalowanym futrem. Po kilku krzyżówkach uzyskano nową rasę Devon Rex. Koty te krzyżowano również z kotami burmańskimi i kotami brytyjskimi w celu rozszerzenia materiału. W 1967 roku zostały uznane jako odrębna rasa przez organizację felinologiczną.